Tα μισά από τα τραγούδια που αγαπήσαμε τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια ήταν δικά του.

Ο τύπος με το κόκκινο μαντήλι,  ο «ινδιάνος» της ελληνικής μουσικής με την εξαιρετική βαθιά φωνή,
γνώριμη για το λυγμό της, χαρακτηριστική για το χρώμα της, δημιουργεί μια μοναδικά ερωτική σχέση με το κοινό του.

Γέννημα- θρέμμα της Θεσσαλονίκης, ο Νίκος Παπάζογλου ασχολήθηκε με τη μουσική μέσα από γκρουπ την περίοδο 1965 - 1970. Το 1977 συμμετείχε στην παράσταση «Αχαρνείς» του Διονύση Σαββόπουλου, και στο δίσκο που κυκλοφόρησε στη συνέχεια.  Ένα χρόνο μετά ο δίσκος «Η Εκδίκηση Της Γυφτιάς» «σκάει» σαν βόμβα στα θεμέλια του μουσικού «καθώς-πρεπισμού» της εποχής από τη μια, και του λαϊκισμού από την άλλη. Ξυδάκης, Ρασούλης και Παπάζογλου σε μια δουλειά που σημάδεψε για πάντα το ελληνικό τραγούδι. Η ομάδα "ξαναχτυπά" το 1979 και απαντούν στις δήθεν απόψεις με τα «Δήθεν». Η απήχηση του κόσμου είναι πια δεδομένη.

Συμμετέχει στη «Ρεζέρβα» του Σαββόπουλου, στον δίσκο «Χειμερινοί Κολυμβητές» του γνωστού σχήματος και το 1984 κάνει τον πρώτο ουσιαστικά προσωπικό του δίσκο σε ένα ύφος «μικτό και μόνιμο». Το 1986 κυκλοφορεί το «Μέσω νεφών» και παράλληλα συμμετέχει στο «Πότε Βούδας, Πότε Κούδας» των Ρασούλη - Βαγιόπουλου και στο «Ζήτω Το Ελληνικό Τραγούδι» του Σαββόπουλου. Το 1988 έρχεται η συνεργασία με το Μάνο Χατζιδάκη στην μπουάτ «Σείριος» και βεβαίως στο δίσκο «Στο Σείριο Υπάρχουνε Παιδιά».

Ο τύπος που δεν βγάζει από πάνω του τα τζην και το κόκκινο μαντήλι, καταφέρνει να γεμίζει γήπεδα και υπαίθρια θέατρα και να ξεσηκώνει τον κόσμο με ένα του μόνο χτύπημα στο ντέφι. Σε τέτοια ατμόσφαιρα βγαίνουν το 1990 τα «Σύνεργα» και βέβαια η ζωντανή ηχογράφηση «Στο Θέατρο Λυκαβηττού» το '91, ένας χώρος που πλέον είναι συνδεδεμένος με τις εμφανίσεις του στο τέλος κάθε καλοκαιριού. Το 1996 κυκλοφόρησε το CD «Όταν Κινδυνεύεις Παίξε Την Πουρούδα».

Δεν έχει μπει γενικά στο παιχνίδι των συχνών εμφανίσεων στα media -τα αποφεύγει σταθερά- και δεν φαίνεται διατεθειμένος να δισκογραφεί μόνο και μόνο για να έχει μια τέτοια παρουσία. Γι' αυτό άλλωστε και μεσολάβησαν 10 ολόκληρα χρόνια μέχρι να κυκλοφορήσει φέτος το νέο του άλμπουμ «Μάι'σσα σελήνη» που όπως όλοι παραδέχθηκαν άξιζε την αναμονή. Ωραία λαϊκά, με μουσικές αναφορές που περιέχουν Τσιτσάνη, Βαμβακάκη, τη σχολή της Σμύρνης, αλλά και έντονα παραδοσιακά στοιχεία, καθώς και στιγμές που θυμίζουν την ιστορική «Εκδίκηση της γυφτιάς».

Σήμερα ζει έξω από τη Θεσσαλονίκη, σε ένα μεγάλο κτήμα κάπου ανάμεσα στο Πανόραμα και τη Θέρμη, με τη γυναίκα του και τα δύο του παιδιά. Πηγαινοέρχεται στο στούντιο με μία BMW R26, ταξιδεύει στο Αιγαίο για τις συναυλίες του με το καίκι του, «πετάει» στον ουρανό της Μακεδονίας με το αεροπλάνο του για να ξεχνιέται, μιλάει με τα άλογά του, φροντίζει τα λουλούδια του και καταγράφει όπου πάει παραδοσιακά τραγούδια. Πίνει μόνο με καλούς φίλους, χαμογελάει, γράφει τραγούδια που μιλάνε για πράγματα απλά και αληθινά που αφορούν όλους μας. «Τραγούδια που σου γλυκαίνουν το αυτί». Λίγο είναι αυτό;